Export geitjes naar Abu Dhabi - mei 2007

Vlaamse hobbyfokkers exporteren hun witte melkgeitjes naar Abu Dhabi - Verenigde Arabische Emiraten

Uit het onderstaande relaas zal blijken dat dit toch geen eenvoudig verhaal blijkt te zijn. Bovenal een test van doorzettingsvermogen en toepassing van het spreekwoord ‘waar een wil is, is een weg’. Dat de geitjes nu van een luxeleventje genieten bewijst dat we geslaagd zijn voor de test, maar ik kan je verzekeren dat alle betrokken partijen bijzonder opgelucht waren met het happy end van dit verhaal. Een last viel toch wel van onze schouders, want hadden we alles op voorhand geweten, we hadden er hoogstwaarschijnlijk niet durven aan beginnen. Een belangrijke voorwaarde om er trouwens aan te beginnen was het feit dat we zeker waren dat Youssef, de plaatselijke koper, en zijn familie goed voor de geitjes ging zorgen, en hiervoor ook de middelen hebben. Geiten passen zich bijzonder goed aan alle mogelijke omstandigheden aan, vandaar ook dat we overal ter wereld geiten kunnen aantreffen. Het enige waar ze een echt grondige hekel aan hebben is vocht en tocht. Warmte of koude vormt niet echt een probleem.

En dan nu de feiten : Yvette Van Hauwe is een dame uit Wanzele, maar die nu in Sint-Jans-Molenbeek (Brussel) woont. Ze heeft zelf 28 jaar in de Verenigde Arabische Emiraten gewoond. De Verenigde Arabische Emiraten werden nog maar pas in 1971 opgericht en bestaan uit 7 Emiraten waarvan Dubai het meest gekende is. De andere emiraten zijn : Abu Dhabi, Sharjah, Ajman, Umm Al Quwain, Ras Al Khaimah en Fujairah. Abu Dhabi is de hoofdstad en tevens het grootste en rijkste emiraat. Het is niet alleen het administratief centrum maar tevens de spil voor de olie-industrie. De stad is gekend voor de mooi aangelegde tuinen, corniche, koraalriffen en mangroven. De officiële munt is de Dirham (AED), Arabisch is de officiële taal en Engels is er de handelstaal. Vrijdag en zaterdag is het er weekend.

          

Yvette baatte er lange jaren  een chocoladewinkel uit maar hield zich ook heel veel bezig met vrijwilligerswerk. Ze zag het land en haar bevolking in de loop der jaren heel sterk evolueren. Daar waar ze vroeger arm waren, maar heel rijk in hun hart, is een groot deel van de bevolking nu zeer goed bemiddeld. Nooit eerder was de kloof tussen arm en rijk er groter. Achter de prachtige façades van supermooie hotels en paleizen blijkt de armere bevolking vaak nog in middeleeuwse omstandigheden te moeten leven. De hotels steken elkaar de loef af met steeds mooiere en gewaagdere architectuur maar er is toch steeds die Arabische toets. Het bemiddelde deel van de Emiratis laat zich al te vaak van zijn minder fraaie kant zien en heeft voornamelijk interesse in het zelf vergaren van welstand en ontzag. Yvette besloot om op vrijwillige basis heel wat achtergestelde mensen te helpen en hen nieuwe kansen te bieden. Ze heeft al talrijke projecten tot een goed einde gebracht en heeft er heel wat zieken of gehandicapten een kans op een menswaardig bestaan bezorgd. In de Emiraten ging haar werk niet onopgemerkt voorbij want ze kreeg er tal van felicitaties en onderscheidingen van de hoogste instanties van het land.

Drie jaar geleden besloot ze terug te keren naar haar vaderland, maar ze bleef natuurlijk wel nauwe contacten onderhouden met tal van mensen die haar ginder dierbaar waren. Zo ook met Youssef en toen die haar eind vorig jaar om melkgeiten vroeg besloot ze voor hem op zoek te gaan, hier in Vlaanderen. Niet dat ze ginder geen geiten hebben, maar die diertjes geven amper melk. Om die melk was het net te doen. Ze zochten een oplossing voor een aantal kinderen die allergisch zijn aan koemelk en het is algemeen geweten dat geitenmelk hiervoor een uitstekend alternatief is. Geitenmelk heeft trouwens ook een positief effect op tal van allergieën en eczeem. Nu ging Yvette zelf regelmatig melk en geitenkaas kopen op een geitenbedrijf, en daar hadden ze wel 9 lammetjes te koop, 7 geitjes en 2 bokjes. Maar toen begon het avontuur pas. Export van deze geitjes bleek onmogelijk want het bedrijf had geen CAE-vrij attest om voor te leggen aan het Federaal Voedselagentschap. Dr. Bernard Carton werd van deze aanvraag op de hoogte gebracht en nam contact op met Yvette. Hij gaf haar heel veel raad over de te ondernemen stappen en gaf haar tevens een 3-tal adressen om haar zoektocht te beginnen. Op het lijstje met adressen stonden ook de Vlaamse hobbyfokkers en zo kwam ze op de site van onze vereniging terecht. Zo kwam ze al snel in contact met Lucas Hannes die toevallig een advertentie op onze website had staan. Lucas heeft al vele jaren een CAE-vrij attest, al van toen er met CAE-bestrijding in België begonnen is, en had 3 witte lammetjes te koop. Doordat de CAE-vrije fokkers van witte melkgeiten regelmatig contact met elkaar onderhouden, om bvb fokbokken niet te snel uit het CAE-vrije circuit te laten gaan, wist Lucas dat ik ook wel enkele lammetjes te koop had. Bij mij besprak Yvette nog 4 geitjes en 2 bokjes. De dieren vinden ging dus eigenlijk zeer vlot, al had ze hierbij toch heel wat geluk. Er is de laatste jaren namelijk steeds meer vraag naar CAE-vrije geiten en het aanbod blijft toch nog altijd vrij beperkt.

     
        Jade van 't Mazelhof (013) - geb.10/02/2007 - m. Oeteke van 't Mazelhof - v. Obelix van 't Mazelhof
        Judy van 't Mazelhof (014) - geb.11/02/2007 - m. Oeleke van 't Mazelhof - v. Obelix van 't Mazelhof
        Jany van 't Mazelhof (019) - geb.12/02/2007 - m. Nancy van 't Mazelhof - v. Vernon
        Jutta van 't Mazelhof (020) - geb.13/02/2007 - m. Olga van 't Mazelhof - v. Vernon

        Jaco van 't Mazelhof (016) - geb.12/02/2007 - m. Melodina van 't Mazelhof - v. Vos
        Jasem van 't Mazelhof (028) - geb.25/04/2007 - m. Nancy van 't Mazelhof - v. Vernon

Youssef had via mijn website al wat foto’s van onze geiten en lammeren gezien en was bijzonder opgetogen over de kwaliteit van de dieren. Zijn enthousiasme was groot en hij wou deze prachtige Vlaamse geitjes zeker laten overbrengen naar de Emiraten. Laten we toch in alle bescheidenheid maar toegeven dat we deze kwaliteit te danken hebben aan de vele prachtige Nederlandse geiten die we in de loop der jaren al geïmporteerd hebben. En ook al leveren mijn dieren de echte topprestaties van die van onze Nederlandse collega’s nog niet, het zijn toch ook al behoorlijk productieve dieren. Lucas heeft de laatste jaren voornamelijk op productie geselecteerd, met succes trouwens, daar waar ik meer belang hecht aan het zo goed mogelijk benaderen van de rasstandaard.

OK, zover stonden we dus al, nu nog een stuk of wat papieren invullen zeker en de geitjes kunnen de vlieger op. Was het maar zo eenvoudig. Hier bleek de hulp van Dr. Bernard Carton van goudwaarde.  Woensdag 25 april kwam hij bij mij en Lucas bloed tappen van de lammeren, de diertjes moesten natuurlijk eerst nog op blauwtong getest worden. Voor de bokjes bleek een bijkomende test op Brucella Ovis niet nodig te zijn, want dit is enkel voor fokrammen van schapen. De 9 bloedmonsters werden in één lot doorgestuurd naar het CODA te Torhout, het enige referentielab hiervoor in Vlaanderen. Maandag 30 april probeerden we de uitslagen van de bloedanalyses te bekomen, maar toen bleek niemand bereikbaar, men maakte immers de brug met 1 mei. Na heel wat heen en weer getelefoneer kwam Lucas wel aan de resultaten van zijn geitjes, en kon de veearts van het voedselagentschap bij hem langskomen op woensdag 2 mei. De resultaten van mijn 6 geitjes waren wel gekend (allemaal negatief), maar door een strenge toepassing van dienstnota 130 – procedure blauwtong – bleek dat men dit niet zomaar mocht op mail zetten of doorsturen aan ‘derden’. De procedure voorziet immers dat de resultaten naar DGZ gestuurd worden, en van daaruit naar de PCE van het voedselagentschap die op zijn beurt doorstuurt naar de beëdigde veearts die in hun opdracht de controle van de dieren zal uitvoeren, en de certificaten voor intracommunautaire handel zal opmaken. De vlucht was voorzien voor donderdag 3 mei, maar zonder papieren voor alle dieren zou dit natuurlijk niet doorgaan. De veearts kon echter zonder schriftelijke resultaten van de bloedanalyses ook niet langskomen, en zo viel de eerst geplande datum al in het water.

Achteraf bleek dat het misschien nog een geluk bij ons ongeluk was, want net die dag bleek de verwarming van het ruim van de Airbus A-330 van Etihad waarin de geiten aan hun 5.220 km lange tocht zouden moeten beginnen, defect was. Het was dus in ieder geval onmogelijk geweest om ze mee op te sturen, want eens een vliegtuig op grote hoogte in de lucht hangt dan vriest het stevig in de niet-verwarmde compartimenten en zouden de geitjes diepgevroren toegekomen zijn. Dat was natuurlijk niet de bedoeling, ik mag er niet aan denken.

Het duurde tot donderdag namiddag, en na heel wat boze telefoontjes en e-mails kwamen de langverwachte resultaten dan toch terecht. Gelukkig dat het om een transport buiten Europa ging, want in principe zijn de resultaten op blauwtong maar 48 u geldig en dan hadden we alles al opnieuw kunnen beginnen. Onbegrijpelijk dat er slechts één referentielaboratorium in Vlaanderen is, dat dan nog voor 4 dagen de deuren sluit, en dat de communicatie van de resultaten zo slecht verloopt. Pppfff ik had de moed toen bijna opgegeven . . .


Yvette Van Hauwe, contactpersoon tussen de fokkers en Youssef, de koper    Er komt heel veel papierwerk bij een dergelijke export kijken !

Zaterdag kwam de veearts bij mij langs en werden de exportdocumenten opgesteld, getekend en afgestempeld. Gelukkig hadden we al een voorbeeld aan de hand van de documenten van Lucas. Beide fokkers hadden ook nog een verklaring moeten ondertekenen waarin we stellen dat : de dieren de laatste 30 dagen op ons bedrijf verbleven hebben, we de laatste 21 dagen geen dieren aangekocht hebben, we de laatste 6 maand geen geval van besmettelijke agalactiae van de geit gekend hebben, we de laatste 12 maand geen geval van paratuberculose of kaasachtige lymfadenitis gekend hebben, en we de laatste 36 maand ook geen geval van longadenomatose of caprine artritis encephalitis hadden.

Ook in Abu Dhabi zelf kende het ‘Ministery of Environment & Water – Animal Health Department’ ons een ‘Import permit’ toe voor de 9 geitjes, op voorwaarde dat we een ‘Health certificate’ en een ‘Certificate of origin’ konden voorleggen aan de locale veearts die op de luchthaven de diertjes moest vrijgeven.

O.K. hiermee zijn de papieren wel in orde zeker ? Ondertussen hadden we natuurlijk al navraag gedaan over de transportkooien die we nodig hadden. Hoe groot moesten die zijn ? ‘De dieren moeten 7,5 cm ruimte boven hun hoofd hebben en moeten zich kunnen draaien in de kist’, meer wist men ons niet te vertellen. De kisten moeten wel voldoen aan de IATA transportnormen.
We namen dan maar niet te veel risico’s en Yvette zorgde voor 5 kisten van 102 cm (l) x 72 cm (br) x 76 cm (h), kostprijs 150 euro per kist ! Als je weet dat de prijs voor het transport zelf van 3 kisten een 5-voud is van de prijs van de lammetjes zelf, dan begrijp je wel dat het een heel dure aangelegenheid geworden is. Gelukkig genoeg stelde dit geen probleem. Aangezien de norm voor transport van geitjes van minder dan 35 kg. in België 0,2 m2 is, en we per kist 0,75 m2 hebben,  besloten we om 3 lammetjes per kist te verzenden. De reis was nu ook weer niet zo ontzettend lang, een vlucht van 6 à 7 uur is nog te doen.

Dinsdag 8 mei stonden we iets na 7 uur ’s morgens al op Brucargo, bij Herfurth Logistics waar de 3 kisten al klaarstonden. De geitjes werden erin gezet, goed veel stro en hooi erbij, wat korrels en water want ze hadden een lange dag voor de boeg. Nu bleken de bokjes toch al vrij groot te zijn zodat er wat overredingskracht nodig was om de verantwoordelijken van FlightCare te overtuigen om de zending te aanvaarden. Wie geitjes heeft weet dat ze niets liever doen dan allemaal dicht bij elkaar kruipen en rustig liggen genieten zodat die enkele centimeters ruimte boven hun kop het verschil niet zou maken.

 

Mijn echtgenote Bertilla werkt op de luchthaven, bij Aviapartner, en ook voor haar was het een unieke ervaring om de ‘9 baby goats’ op de laadplannen te zien staan. Het zijn haar rechtstreekse collega’s die instaan voor het opmaken van de laadplannen voor de vliegtuigen van oa. Etihad. Via FlightCare gingen onze kisten over in handen van Aviapartner die het laden zelf verzorgde. Bertilla kreeg een uitzonderlijke toestemming van de luchthavenautoriteiten om mee te gaan kijken naar het laden. Foto’s nemen mocht ze niet zelf, dot mocht enkel haar collega Gaetan, en dan nog met een toestelletje van de luchthaven zelf. Veiligheid staat boven alles en sinds de recente aanslagen zijn alle veiligheidsmaatregelen wereldwijd nog veel strenger geworden. Om 13 u 40 stonden de 3 kisten met de geitjes aan boord en stak de loadmaster zijn duim omhoog richting Bertilla. Alles OK.

       
Etihad Airways – vlucht EY502
 

De luchtvaartmaatschappij Etihad verzorgt 3 maal per week een rechtstreekse vlucht tussen Brussels Airport en Abu Dhabi. Eigenlijk gaat het vliegtuig nog door naar Toronto, zodat het in Brussel eigenlijk een tussenlanding is. Het traject is dus Abu Dhabi – Brussels – Toronto – Toronto - Brussels – Abu Dhabi.

Alles OK zei ik net. Ja, toch tot 10 minuten voor ‘departure’, want dan besliste de kapitein dat hij slecht 6 geitjes mocht meenemen, geen 9. Waarom ? Niemand die het weet, maar aan boord van zijn toestel is de kapitein heer een meester, daar kan je dus niet tegen op en een delay voor het vertrek moet te allen tijde vermeden worden. Voor we het wisten werd er dus één kist met 3 geitjes van boord gehaald. Die moesten dan maar met de volgende vlucht mee, 2 dagen later.

14 u 20, take-off van vlucht EY502, met aan boord 6 baby goats, 3 van Lucas, en 3 van mezelf zo bleek later. Ze zaten in het laatste ruim van het vliegtuig, net onder de staart. Tussen Brussel en Abu-Dhabi is er 3 uur tijdverschil, zodat het ginder al nacht was toen ze gededouaneerd werden, al ging dit ook niet volledig zonder problemen. Niet enkel voor de geitjes werd er wat lastig gedaan, maar vooral voor de 3 zakken voer die we meegestuurd hadden. Ook dit werd uiteindelijk wel in orde gebracht.

De geitjes bleken niet voor Youssef zelf te zijn, maar voor tante Shamma die bijzonder in de wolken was met de verrassing. Ze kregen al snel een beetje khameer, een speciaal soort luxueus plat brood, waarvan het deeg gemaakt wordt op basis van safraan en rijpe dadels. We hebben het al begrepen, ze gaan ginder verwend worden. Op de boerderij van tante Shamma gaan ze het gezelschap krijgen van haar paarden en kamelen, al zullen ze niet in de woestijn komen, maar bij hun villa zelf. Toen de kinderen  ’s morgens klaar stonden om naar school te gaan kregen zij ook de verrassing te zien. Ze waren ontzettend blij met onze Vlaamse geitjes, al zullen die nu wel hun best moeten doen om arabisch te begrijpen.

Na enig zoekwerk bleek dat onze 3 achtergebleven geitjes in Zaventem een tijdelijk onderkomen gekregen hadden in ‘Hotel Flight Care’ zoals Yvette de zoo op Brucargo noemt. Er is slechts 1 plaats op de luchthaven waar dieren in afwachting van hun vlucht opgevangen worden, en ik kan je verzekeren dat het verblijf er een stevige kostprijs heeft. Yvette is de 3 achterblijvertjes dagelijks gaan bezoeken en verzorgen, want naast hooi en water was daar toch niets meer voorzien.

Hopelijk kunnen ze donderdag mee, want nu zitten ze in een soort niemandsland en kunnen ze niet meer terug naar huis. Stel dat ze niet mee kunnen dan moeten we heel de lijdensweg opnieuw beginnen, ik mag er niet aan denken.

Woensdagavond belde Yvette me dat ze van Etihad bericht had gekregen dat we de laatste 3 geitjes in 2 kooien moesten zetten, ééntje voor de 2 geitjes en ééntje voor het bokje. Geen probleem want we hadden nog 2 kisten over. Donderdagmorgen nam ik een kist mee wanneer ik naar Brucargo ging. Ik wou de geitjes ook nog wel eens zien, maar ik wou van de gelegenheid gebruik maken om de zoo van Flight Care ook eens te zien. Eigenlijk stelt het niet zo veel voor, ‘n 4-tal paardenboxen en een vrij grote  kennel voor honden en katten. Er stond toevallig een omvangrijke lading puppies klaar voor verzending, maar het transport van dieren blijkt de laatste jaren toch heel sterk te zijn verminderd. Da’s logisch ook want de wetgeving is veel strenger dan vroeger, en de kostprijs is ook behoorlijk gestegen.

                      
De 3 achterblijvertjes, Jade, Judy en Jacko van ’t Mazelhof.             Ook Yvette is ondertussen gek op geitjes.
 

Wat mij opviel was dat er veel controleurs van het Federaal Voedselagentschap aanwezig waren. Eén ervan wist ons te vertellen dat de geitjes eigenlijk allemaal afzonderlijk per kist moesten zitten, en ja hoor, ook de verantwoordelijke van Etihad was plots van mening veranderd. Dan maar op zoek naar een derde kist, eerst bij WFS, Worldwide Flight Services, want die doen de handling voor Etihad. Uiteindelijk was het Stijn, die werkt voor Etihad zelf, die ons verder geholpen heeft. Hij bezorgde ons de kooi en ging erop toezien dat de geitjes zeker konden vertrekken. We hadden al heel de voormiddag van hier naar daar op Brucargo rondgehost, en zijn dan maar naar het vertrek op de luchthaven gegaan. Daar heb je van in een restaurant een schitterend zicht op de oude en de nieuwe pier waar de vliegtuigen toekomen. Om 12 u 20 stond de Airbus A-330 al netjes op z’n plaats. Niet veel later kreeg ik telefoon van Bertilla dat de geitjes al aan boord stonden, maar dat er die dag nogal wat cargo mee moest ook. Nu bleek die cargo toch belangrijker dan onze geitjes, en moest er onvoldoende plaats zijn dan zou men de geitjes opnieuw afladen. Ongelooflijk, alles wat kon misgaan was toch al misgegaan ? Er bleek maar geen einde aan te komen. We hebben echt bang moeten afwachten tot 14 u 20 toen het vliegtuig achteruit werd geduwd om z’n weg naar de startbaan te vinden. Gelukkig duurde het maar ‘n 2-tal minuutjes vooraleer Stijn ons opbelde om te bevestigen dat de geitjes nog aan boord stonden. De ontlading van ontzettend groot ! Oef, eindelijk, missie volbracht, ongelooflijk ook.




Ook de laatste 3 geitjes op weg naar Abu Dhabi Airport . . .

Het ga jullie goed ginder lieve geitjes. We zullen jullie af en toe op de hoogte houden en enkele foto’s proberen te bekomen van de geitjes in hun nieuwe thuis. 

Dat we dit verhaal tot een goed einde gebracht hebben danken we aan een perfecte samenwerking met heel wat mensen. We vormden een heel goed team waarbij iedereen op zijn manier en in zijn domein bijgedragen heeft tot het slagen van deze opdracht, hoe moeilijk het soms ook was want niemand van ons had hier al echt ervaring mee. We hebben elkaar veel beter leren kennen en houden er een mooie vriendschap met Yvette aan over. Zij leerde veel bij over de geiten en heeft beslist lid te worden van onze vereniging om zo op de hoogte te blijven van wat er in ons wereldje gebeurt. We gaan haar zeker nog op onze activiteiten zien.  

Een paar dagen later kregen we via e-mail de eerste foto’s van onze 9 Vlaamse geitjes in hun nieuwe exotische verblijf. Ze stellen het duidelijk goed.




Onze geitjes op hun nieuwe bestemming in Abu Dhabi, na hun 5.220 km lange vlucht die 6 à 7 uur duurde !

 

Begin 2011 kreeg ik opnieuw de vraag, dit keer om 2 boklammetjes te exporteren naar Abu Dhabi, om ginder ander bloed in de kudde in te brengen. Nadat ik alle stamboekkaarten bekeken had, die van de geitjes die al in Abu Dhabi waren, en die van de boklammetjes die ik te koop had, bleken Don en Djerbo het best geschikt. Probleem deze keer was wel dat ze al wat ouder waren dan vorige keer. Ze zijn pas op 29 november vertrokken en waren dus al meer dan 10 maanden oud. Het grootste probleem was dat ze niet meer in de grootste hondenkennels konden vervoerd worden. Er moesten dus speciale houten kisten worden gemaak, volgens de IATA-normen van de luchtvaart natuurlijk. Bekijk de foto's maar eens, en je zal zien dat deze kisten zeker niet gratis waren ! Verder verliep deze export vrij vlot, maar werden de bokken ginder wel op de luchthaven in quarantaine gezet. Eigenaardig toch, want op de import vergunning worden geen speciale eisen gesteld op sanitair vlak (gezondheidsstatus). Er moest toch eerst nog op Bruscella Ovis getest worden. Stress alweer, want de testen moesten maar eens positief zijn ! Uiteindelijk werden de bokken zonder deze bloedanalyses vrijgegeven en konden ze de rest van onze geitjes ginder vervoegen.


        Don van 't Mazelhof (103) - geb.1/02/2011 - m. Melodina van 't Mazelhof - v. Zorro
        Djerbo van 't Mazelhof (116) - geb.5/03/2011 - m. Ceraphine van 't Mazelhof - v. Zorba








Op de bovenstaande foto zie je duidelijk de airco installatie in de buitenstal. Deze zorgt ervoor dat het, ook in de zeer warme zomermaanden, amper 20 graden is in deze stal. Aangenaam vertoeven dus voor de geitjes.


Begin 2012 kreeg ik de gelegenheid om zelf op bezoek te gaan naar Abu Dhabi. Ik heb er Youssef voor het eerst ontmoet. Het was een fantastische ervaring, zeker voor herhaling vatbaar.


Don en Djerbo stellen het duidelijk goed !


Dit zijn de zuivere witte melkgeiten (de oranje gloed komt van een dekzeil dat hen beschut tegen de felle zon).






En op deze foto's zie je de kruisingen tussen de 'inheemse' geitjes en onze witte melkgeiten.


In september 2012 hebben we voor de derde keer geitjes geëxporteerd naar Abu Dhabi. Niet naar Youssef deze keer, maar naar een familie met een zeer grote boerderij in Al Ain. Ze hebben er al honderden geitjes, maar niet zo'n hoog productieve als de onze. Hieronder vind je enkele foto's van de geitjes in de kisten tijdens hun tussenstop op de luchthaven van Franfurt. Er werden deze keer 3 geitjes en 2 onverwante bokjes opgestuurd. Omdat de bokjes al wat groter waren moesten ze de kennels wat verhogen met een brede houten band. Ook deze keer was het zoeken om de nodige formaliteiten in orde te brengen. Voor alle zekerheid hebben we voor deze geitjes bloedanalyses laten doen op de volgende ziekten : blauwtong, schmallenberg, brucella ovis (besmettelijke epididymtis), en q-koorts. Vooral de test op het schmallenbergvirus bleek zeer duur te zijn, € 50 per test !

Daarnaast heb ik zelf m'n CAE-vrij attest en zijn m'n dieren ook scrapie-onverdacht. Hiervoor laat ik elk dier van meer dan 18 maand oud dat streft door het CODA ophalen waarna ze analyse doen op enkele specifieke stalen die ze dan nemen. Tot nu toe was alles gelukkig negatief, vandaar m'n toelating om te mogen exporteren. 





Op 9 februari vertrekken ik en Lara naar Abu Dhabi. We gaan er een toeristische reis van maken, maar we hebben ook een dag bij Youssef voorzien. 't Zal bijzonder leuk zijn om hem terug te zien en bij te praten over de geiten en andere dieren en ook over de  planten.